Co daje coaching?

Coaching pomaga poznać siebie, przemienić nastawienie oraz zmodyfikować zachowania. Skala i głębia doświadczenia zależy przede wszystkim od potrzeb i zaangażowania osoby, która wchodzi w proces coachingowy.

Coaching pomaga zajrzeć w głąb siebie i odpowiedzieć sobie na fundamentalne pytania kim jesteśmy, czego pragniemy, co jest dla nas ważne i do czego zostaliśmy stworzeni.
Znając odpowiedzi na te pytania przyglądasz się swojemu życiu zawodowemu czy osobistemu i wiesz co i jak trzeba zmienić, żeby było lepiej.
Osoba coacha jest istotna, bo pomaga w pokonaniu barier, które wcześniej nie pozwoliły na wprowadzenie pozytywnych zmian do Twojego życia.

Reklamy

Po co nam asertywność?

Większkości z nas przydałaby się dobrze rozumiana i wdrożona asertywność. To słowo wykreowane w ostatnich latach przez polski rynek może nie wszystkim kojarzyć się najlepiej, ale po odrzuceniu uprzedzeń i głębszym zastanowieniu się nad istotą ‚asertywności’ dojdziemy do tego, że asertywność jest drogą do poukładania sobie relacji i komunikacji z innymi i z samym sobą, a co za tym idzie drogą jeśli nie do szczęścia to przynajmniej większego zadowolenia z życia i bardziej harmonijnych relacji.
Asertywność łączy z pozoru przeciwieństwa choćby ‚wrażliwość na innych ludzi’ i ‚stanowczość’. Pomyśl o symbolu YING YANG, będącego podstawą chińskiej filozofii – czarne i białe uzupełnia się i tworzy jedność.
Tradycja chrześcijańska wskazując na podstawową zasadę regulacji współżycia i stosunków międzyludzkich mówi: „(…) a bliźniego siebie będziesz miłował jak siebie samego” wzywając do dobrego traktowania z szacunkiem innych, jak i siebie.

Asertywność kojarzona z manipulacją i agresją oraz mówieniem ‚NIE’ może zniechęcać, ale asertywność kojarzona z dojrzałą miłością przyciąga i zachęca do złębienia tematu.

Asertywność – w psychologii termin oznaczający posiadanie i wyrażanie własnego zdania oraz bezpośrednie wyrażanie emocji i postaw w granicach nie naruszających praw i psychicznego terytorium innych osób oraz własnych, bez zachowań agresywnych, a także obrona własnych praw w sytuacjach społecznych. Jest to umiejętność nabyta.

Asertywność to:
– umiejętność wyrażania opinii, krytyki, potrzeb, życzeń, poczucia winy,
– umiejętność odmawiania w sposób nieuległy i nieraniący innych,
– umiejętność przyjmowania krytyki, ocen i pochwał,
– autentyczność,
– elastyczność zachowania,
– świadomość siebie (wad, zalet, opinii),
– wrażliwość na innych ludzi,
– stanowczość.

Osoba asertywna ma jasno określony cel i potrafi kontrolować własne emocje, nie poddaje się zbyt łatwo manipulacjom i naciskom emocjonalnym innych osób.
Asertywność nie oznacza ignorowania emocji i dążeń innych ludzi, lecz raczej zdolność do realizacji założonych celów mimo negatywnych nacisków otoczenia, racjonalną dbałość o własne interesy z uwzględnieniem interesów innych. Asertywność to obok empatii podstawowa umiejętność wchodząca w skład inteligencji emocjonalnej.

Praktyczna asertywność jest niczym innym jak uczeniem innych ludzi jak mają Cię traktować, ponieważ wychodzi z założenia, że inni ludzie nie wiedzą i nie będą wiedzieć co myślisz i czujesz, dopóki nie dowiedzą się tego od Ciebie. Tak rozumiana asertywność zakłada, że kiedy ukrywasz swoje emocje, wprowadzasz innych w błąd lub skazujesz na domysły.

Diagnozy zachowań nieasertywnych dokonuje się na podstawie zablokowanych w autoprezentacji sfer komunikacji – blokady mówienia nie, wyrażania i przyjmowania opinii i krytyki, kontaktu z autorytetem i tłumem (trema), radzenia sobie z poczuciem winy.

Zachowanie asertywne polega na uznawaniu, że jest się tak samo ważnym, jak inni, na reprezentowaniu własnych interesów z uwzględnieniem interesów drugiej osoby. Zachowanie asertywne oznacza korzystanie z osobistych praw bez naruszania praw innych.

Charakteryzuje postawę akceptacji siebie, szacunku do siebie i innych.

Postawa asertywna towarzyszy ludziom, którzy mają adekwatny do rzeczywistości obraz własnej osoby. Stawiają sobie realistyczne cele, dzięki czemu w pełni wykorzystują swoje możliwości, a jednocześnie nie podejmują zbyt trudnych zadań, co ich chroni przed rozczarowaniem i krytyką otoczenia.

Człowiek asertywny swobodnie ujawnia innym siebie, wyraża otwarcie swoje myśli, uczucia, pragnienia. Czyni to w sposób uczciwy, bezpośredni, śmiało, bez paraliżującego lęku, akceptuje swoje ograniczenia, niezależnie od tego, czy w danej sytuacji udało mu się odnieść sukces, czy też nie. Potrafi odpowiedzieć nie, zażądać czegoś, co mu się należy, nie lęka się nadmiernie oceny, krytyki, odrzucenia. Pozwala sobie na błędy i potknięcia, dostrzegając swoje sukcesy i mocne strony. Gdy jest w centrum zainteresowania uwagi, potrafi działać bez niszczącego lęku. Akceptuje zmiany w sobie i innych. Potrafi się porozumieć z innymi, potrafi też dochodzić swych praw i egzekwować je.

Źródło: Wikipedia

Wieloryb czy konserwanty?

Dzisiaj moja 5-letnia córeczka zapytała mnie ni stąd ni zowąd czego bardziej się boję: ‚wielowybów czy konserwantów’. 🙂 Pomimo pierwszej myśli o niedorzeczności pytania, postanowiłem się chwilę zastanowić. Wydawało mi się, że odpowiedzią jest to co ma większe zęby, ale później zdałem sobię sprawę z tego, że raczej groźniejsze jest to co jest wokół mnie na co dzień, nawet jeśli jest to w małych dawkach…

Stary kontra nowy styl zarządzania

Czy masz już dosyć starego modelu zarządzania polegającego na wydawaniu rozkazów i bezwzglęnej kontroli?

Niesamowite, że w dobie rozkwitu edukacji, wysokich kwalifikacji pracowników i profesjonalnego podejścia do wykonywanej pracy, wielu szefów nadal forsuje swoje pomysły, podchodzi z dużym dystansem i sporą dozą nieufności do swoich podwładnych – czyli inaczej uprawia tzw. ‚zamordyzm’ 🙂 Nie dziwne, że problemów na głowie szefa jest coraz więcej, bo przecież to „on wie najlepiej”, nie mówiąc już o poziomie stresu i relacjach z podwładnymi.
Wierzę w to, że na obecnym etapie rozwoju gospodarczego styl zarządzania oparty o coaching i mentoring wykorzystujący kapitał ludzki w atmosferze zaufania i kreatywności będzie wygrywał. Zespoły tak zarządzane będą osiągały lepsze wyniki, a atmosfera pracy, gdzie pracownicy czują się doceniani i współodpowiedzialni za decyzje będzie zdecydowanie lepsza. Firmy będą poszukiwać na stanowiska kierownicze komunikatywnych i otwartych osób, które będą w stanie wykorzystać potencjał pracowników i wspierać w przezwyciężaniu barier na drodze do wyznaczonych celów.

Dlaczego więc stary styl jest tak obecnie rozpowszechniony, mimo tego, ze nie najbardziej efektywny dla organizacji, pracodawców, a także i samej kadry kierowniczej? Przede wszystkim ze względu na stare wzorce, które niestety w XXI w. nie przystają do dynamicznych i szybkich zmian, gdzie inowacja i zaangazowanie pracowników są podstawą. Kolejnym powodem jest ignorancja na temat nowoczesnych metod zarządzania opartych na coachingu oraz mentoringu. Trzecią potencjalną barierą może być osobowość lidera, który jest autorytatywny i niechętny do zmian. Taki ‚dinozaur’ będzie miał coraz mniej propozycji pracy lub będzie zatrudniany wyłącznie do zadań specjalnych, ale moim zdaniem główny nurt zarządzania będzie odchodził od stylu „command and control”.

W dobie poszukiwania talentów przez firmy, wielu młodych, uzdolnionych i dobrze wykształconych ludzi będzie chętniej wybierało firmy, które pozwolą im na rozwój i wiekszą swobodę działań lub sami zorganizują sobie warsztat pracy. Metody wymuszania, nacisku i kontroli rodem z korporacji będą przechodzić do lamusa.

Z czym się je ten coaching?

Z coachingiem jest tak jak z wynalezieniem samochodu czy samolotu. Szybciej i bardziej komfortowo dojdziesz tam, gdzie chcesz. Oczywiście można iść na piechotę, ale po co?

To też jest tak trochę jak z telewizorem czy Internetem – szybciej i wygodniej zdobywasz informacje, ale w tym przypadku te informacje dotyczą Ciebie.